Mar 07 2013

Geen zin

Author: mzetten Category: General

Ik heb er geen zin meer in....wie ben ik, wie was ik en waar wil ik heen? Steeds meer vragen die erbij komen, steeds meer ontdekkingen. Ik mag niet zeggen dat ik me soms gewoon niet happy voel want dat is niet gewoon.... Zeg ik dat ik me niet happy voel en leg ik uit waarom dan is dat wel gewoon dat ik me zo voel...
Ik kom er steeds meer achter dat ik niet ben wie ik dacht te zijn maar des te vake weet ik ook niet wie ik wil zijn.
Wat wil ik? Geen idee.... Vroeger was ik gehoorzaam aan mijn ouders die mij vertelden wat wel of niet te doen, later waren er partners die die rol op zich namen.
In de vorige therapie werd gezegd dat ik sommige dingen beter niet tegen mijn partner kon zeggen, nu wordt juist gezegd dat ik wel alles moet zeggen.... Kortsluiting in mijn hoofd want naar wie luister ik? Wat ik wil? Geen idee.... Ik durf zelf geen keuze te maken, bang dat ik het fout doe.....
Ik heb een afhankelijkheidsstoornis.... Maar moet leren om om hulp te vragen..... Kortsluiting dus want vragen om hulp is je afhankelijk opstellen..... Wat te kiezen en wat is het juiste?
Ik wil delen.... Of wil ik delen omdat mij verteld wordt dat dat goed voor me is? Aan de andere kant als ik niet deel heb ik soms het gevoel dat ik een wandelende tijdbom ben..... Wil ik mezelf pijnigen of ga ik dingen weg eten.....
Ik heb al jong geleerd niet te delen want de dingen die gebeurde mocht ik niet delen.... Toen ik het later wel deelde was er niemand die luisterde of actie ondernam.
Zeggen dat het goed gaat en zeggen wat de mensen willen horen. Korte antwoorden, soms wel overwogen, zodat er zo min mogelijk vragen komen....
Ik leg de lat hoog en stel hoge eisen aan mezelf... Van een ander verwacht ik niets.... En nu leg ik de lat hoog want ik moet hem omlaag leggen.... Dat is mij verteld..... En ik? Ik weet niet hoe.....
Wat ik wel weet is dat ik er soms gewoon geen zin meer in heb. Dat het mooi is geweest hier op aarde en dat voor mij de koek op is..... Daarentegen vind ik dat ik dat niet mag zeggen en dat ik moet kijken naar de mooie dingen om me heen.... Moet waarderen wat ik heb en daar iets positiefs uit halen..... Dus doe ik dat maar want dat is ook wat van me verwacht wordt.

Dec 04 2012

Levensverhaal

Author: mzetten Category: General

Ik ben Mariska, geboren om 4.20 in de ochtend. Ik zeg wel eens gekscherend dat dat de enige keer is geweest dat ik vrijwillig zo vroeg op stond, ik ben namelijk geen ochtendmens. Aan de andere kant was ik 2 weken te laat dat zegt ook al genoeg.
Ik ben opgegroeid in Veenendaal , samen met mijn zus en beiden ouders. Mijn zus is 3 jaar jonger.
Ik heb een redelijk normale jeugd gehad, mijn ouders waren bij elkaar, we gingen regelmatig op vakantie en hebben altijd huisdieren gehad. Ik was sportief en zat op turnen. Mijn moeder was huisvrouw en mijn vader schilder. Doordat mijn vader veel bijkluste kon er ook veel extra gedaan worden.
Naast mijn ouders waren de ouders van mijn moeder belangrijke personen in mijn leven, helaas stierf opa toen ik 8 was, oma leeft nog steeds. Oma was minstens 3x in de week bij ons en in de vakanties en weekenden logeerde ik vaak bij haar.
Op school heb ik nooit problemen ondervonden, ik hoorde niet bij een specifiek groepje, kon met iedereen overweg en had vriendjes en vriendinnetjes. Na de lagere school heb ik de MAVO gedaan, hier had ik het zo naar mijn zin dat ik het laatste jaar over heb gedaan. Na de MAVO ben ik een jaar gaan werken om vervolgens Sociaal Pedagogisch Werk te gaan studeren. Deze opleiding heb ik helaas niet afgemaakt.
Op mijn 18e zijn mijn ouders gescheiden, voor mij een geschenk uit de hemel. Op dat moment dacht ik of mijn vader het huis uit of ik.. Ik had niet verwacht dat het mijn vader zou zijn. Mijn ouders zijn gescheiden omdat ze als broer en zus leefden. Later leerde ik dat mijn vader voor de vorm bij mijn moeder bleef en waarschijnlijk vaak vreemd ging. Hij was ook weinig thuis.
Met mijn moeder en zus ben ik verhuisd, ons huis is verkocht en mijn vader is in een stacaravan gaan wonen. Ik kwam nog vaak bij hem omdat ergens in mijn hoofd zat dat dat hoorde. Na een jaar leerde hij zijn huidige vrouw kennen met wie hij inmiddels getrouwd is. Daarnaast weet ik dat hij continu vreemd ging en op veel plaatsen een vast vriendinnetje had.

Mijn eerste echte vriendje, kreeg ik toen ik 15 was en die relatie duurde 3 jaar. Daarna kreeg ik mijn 2e vriendje, met wie ik na een klein jaar ben gaan samenwonen. Deze relatie heeft 13 jaar geduurd waarvan ik de laatste 3 jaar getrouwd ben geweest. Ik heb zelf de scheiding in gang gezet. Na de scheiding heb ik een appartement gekocht en was ik trots op wat ik bereikt had,
Vrij kort erna leerde ik partner 3 kennen met wie ik binnen 6 weken samen woonde, hij is bij mij ingetrokken en deze relatie duurde 2 jaar.
Na deze relatie ben ik een half jaar alleen geweest en leerde ik mijn huidige partner kennen met wie ik op dit moment 5 jaar samen ben.

Wie ben ik ook?
Als kind zijnde ben ik misbruikt door mijn vader, dit heeft geduurd tot mijn 14e en ik kan me niet herinneren wanneer het begonnen is, mijn eerste herinnering is van het moment dat ik ongeveer 3 jaar was. Als kind zijnde wist ik niet beter tot ik op mijn 11e besefte dat het niet gewoon is dat dit soort dingen gebeuren.
Nadat het misbruik gestopt is begonnen bij mij de problemen, slapeloze nachten en depressieve buien. Ik heb het toen ook aan een klasgenoot verteld die door had dat er wat met mij was. Zij heeft het doorgespeeld naar haar vader die conrector was bij ons op school. Uiteindelijk heeft het er toe geleid dat ik via school bij een psycholoog terecht kwam, ik mocht spijbelen wanneer ik wilde en niet meer mee hoefde te doen met de gymlessen. Met de gesprekken met de psycholoog ben ik al vrij snel mee gestopt. Rijk-Jan woonde al op zichzelf dus zijn huis was voor mij een welkom onderkomen als ik niet op school wilde zijn.
Ik ben tijdens mijn schoolperiodes echt een buitenkind geweest, was altijd weg en zocht mijn onderkomen altijd bij anderen. Als puber hing ik op straat rond met andere vrienden. Ik was ook altijd onrustig, kon niet stil zitten.
Mijn eerste vriend, was drank en gokverslaafd, ik kwam daar pas later achter. Voor mij is hij altijd heel goed geweest. Hij woonde op zichzelf dus hier kon ik mooi gebruik van maken als ik weer eens spijbelde van school. Mijn ouders hebben altijd voor hem klaar gestaan en mijn huis was ook zijn 2e thuis.
Mijn relatie daarna was wat dominanter. Misschien is dit niet het juiste woord maar ik stond altijd in zijn schaduw. In het begin viel dit nog wel mee maar werd met de tijd steeds erger. Volgens hem was ik niets waard, deed weinig goed, was te dik, kon niets alleen en ga zo maar door. Ons sexleven stelde niets voor en dat kwam door mij, want ik was immers misbruikt.
Een half jaar voor we gingen trouwen, we waren bijna 10 jaar samen, ben ik een paar maanden van mijn werk thuis geweest ivm een diepe depressie.
Ik had teveel meegemaakt en te vaak ben ik doorgerend. Ik was mijn beste vriendin verloren en met haar was ook een stukje zon uit mij verdwenen. Ik wilde weg van alles en iedereen, wilde eigenlijk niemand meer om me heen hebben (het overlijden van mijn vriendin was de 4e in een jaar tijd in mijn directe omgeving en allemaal mensen die me lief waren) Tijd om te rouwen kreeg ik niet en nam ik niet… na de begrafenis moest ik al weer oppassen om het zoontje van een vriendin en dat was belangrijker dan mijn verdriet (onder het mom het is ook goed voor de afleiding)

Na deze depressie vertelde hij me dat hij een luierfetish had. Seks vond hij niets. Ik heb me zo ellendig gevoeld destijds, wist niet waar ik heen kon en waar ik het zoeken moest. Ik heb besloten om toch te gaan trouwen, iedereen verdiend een kans en ik kan veel hebben (dacht ik). Daarnaast was ook al veel in werking gezet voor de bruiloft. Nadat wij getrouwd zijn wilden we kinderen (nou ja, ik wilde ze en hij deed voor de vorm mee) Uiteindelijk bleek dat hij langzaam zaad had en dat de kans klein was dat er een spontane zwangerschap was. We hebben 3 pogingen KI gedaan om vervolgens op de wachtlijst te komen voor IVF Ixsi. Tijdens de wachtlijst periode vond hij zichzelf steeds meer de koning worden, niet alleen ik was niet goed maar ook de rest van de wereld niet. Dat is voor mij de druppel geweest en ik zou hem wel eens bewijzen dat ik heus wel alleen kon zonder hem. De scheiding werd in gang gezet. De aanloop van de scheiding is voor mij een gekke periode geweest omdat ik ook een auto-ongeluk heb gehad en door een whiplash 6 weken thuis heb gezeten, ondanks de hinder die ik daarvan ondervond ging ik veel weg en reed te veel auto. Maar ik moest van mezelf want alles was zo leuk en alles was zo gezellig.
Via mijn eerste vriendje (die ik weer opgezocht had via internet en tijdens de scheiding korte tijd weer wat mee had) leerde ik partner 3 kennen. Hij was alles wat ik niet gewend was, lief, aardig, zorgzaam. Het voelde echt of hij mijn soulmate was. Vrij snel erna zijn wij samen gaan wonen. Hij moest zijn toenmalige woning uit en ik had een huis dus een makkelijke oplossing. De 2 jaar met Berrie zijn in de basis goed geweest, we gingen nachtenlang door, hadden veel afspraken en ook mijn sexleven bloeide op. In die tijd zijn wij ook als stel met vrienden van ons naar bed geweest.
Ondanks al het goede zat er bij mij altijd een gevoel dat er iets niet klopte, zijn verhalen waren altijd net te. Ik kreeg meer en meer het gevoel dat hij een pathologisch leugenaar was en achteraf vermoed ik ook dat hij drugs heeft gebruikt. Na 2 jaar vertelde hij mij dat de koek op was… dat klopte maar alleen omdat hij een andere koek had gevonden. In de periode dat hij de relatie verbrak ben ik door een diep dal gegaan. Ik heb regelmatig periodes van dissociatie gehad en wilde niet meer leven. Omdat hij niet wist hoe mij te helpen heeft hij een vriend gebeld die mij op ving. Helaas had ik het bed al eens gedeeld met deze vriend dus zijn opvang bestond uit een mooie kans voor hem om het bed met mij te delen ook al wilde ik niet. Voor partner 3 kwam dit ook mooi uit want nu kon hij zeggen dat ik vreemdging en was het makkelijker om weg te gaan bij mij (achteraf hoorde ik viavia dat er opzet is geweest, hij hoopte dat de vriend misbruik van de situatie zou maken)

In deze periode heb ik ook serieus overwogen om een einde aan mijn leven te maken, ik kon niet meer, ik was op. Uiteindelijk heb ik op een avond bij de huisarts aangeklopt die mij doorverwees naar de crisisdienst van de GGZ. Hun reactie op mijn verhaal? Ik had niet genoeg medicijnen in huis om mij van mijn leven te beroven en ik moest maar iemand bellen om naar me toe te komen en me te onder steunen. Uit pure nood heb ik mijn ex-man gebeld… Die kon zelf niet komen maar had wel door dat het niet goed ging. Hij belde mijn vader om hem te waarschuwen. Mijn vader belde mij en ik heb mijn masker opgezet en gezegd dat alles goed ging. Het masker heb ik opgehouden, ik had weer geleerd dat er niemand voor me was als het echt nodig was.
Viavia leerde ik mijn huidige relatie kennen. In het begin doodeng en aftastend en ook wennen, want had ik in mijn vorige relaties altijd gezorgd voor de ander, hij zorgde ineens voor mij. Doodeng!!
In het begin hebben we het zo leuk gehad samen, gingen vaak ergens heen (ik had nog steeds veel onrust en wilde al mijn vrije momenten inplannen) Ik leerde zijn kinderen kennen en nadat hij zelf ook een huis had zijn we gaan samenwonen. Mijn appartement heb ik gehouden en verhuurd, om nog een vangnet te kunnen hebben.
In deze periode heb ik de relatie met mijn vader verbroken, ik kon er niet meer tegen, voelde me niet veilig en het kostte teveel energie. Daarnaast waren de laatste 2 partners degenen die me in hadden laten zien dat het niet deugde wat mijn vader had gedaan…. Het tegenovergestelde van mijn eerste 2 relaties die het verleden het verleden wilden laten en dikke vriendjes waren met mijn vader.
Nu zijn we 5 jaar verder. De schuld die ik al had toen ik hem leerde kennen is uitgegroeid tot een schuld van 20.000 euro en dat appartement waar ik ooit zo trots op was zal bij verkoop een waardeverlies hebben van ongeveer 30 tot 40.000 euro.
Het fijne sexleven wat we in het begin hadden is niet meer, ik kan door het verleden weinig hebben om me qua aanraking. Dit geeft veel problemen.
Daarnaast heeft hij kinderen. Zijn zoon is om het weekend en in de zomervakantie 3 weken bij ons. Het is een lief persoon alleen voel ik me niet mezelf als hij langer bij me in de buurt is. Ik heb dan een 13 jarige jongen in mijn directe omgeving en ben dan zo bang iets mis te doen of dat hij dingen teveel ziet. Ik durf dan bijna niet met zijn vader te knuffelen en seks hebben al helemaal niet. Dit heeft er toe geleid dat ik de laatste jaren geen ontspannen vakantie heb gehad. Ik ben continu op mijn hoede, loop continu op mijn tenen. Er zit iemand in mijn intieme zone die daar normaal niet zit… en tja, leg dat maar eens uit aan de vader van het kind, zorg er maar eens voor dat hij snapt wat er in mij omgaat…..

Het afgelopen jaar heb ik grote stappen genomen, ik heb aangifte proberen te doen tegen mijn vader en heb mijn moeder en zus verteld wat er gebeurd was. Oma wist het al langer. Ook andere familieleden ben ik op de hoogte gaan stellen. Van alle kanten ben ik goed opgevangen maar kreeg ook helaas de echte waarheid te horen, ik ben niet het enige slachtoffer van mijn vader, naast mij ook mijn zus en een nicht. Daarnaast is mijn vader niet de enige misbruiker in de familie. Naast hem 2 ooms en 2 aangetrouwde ooms.
Met mijn moeder heb ik geen goede band, nu ik verder weg woon en niet echt behulpzaam kan zijn belt zij nauwelijks en dit lijdt ertoe dat ik nog minder contact zoek. Ik had de hoop dat het ons dichter bij elkaar zou brengen als zij precies wist hoe alles in elkaar zat. Alhoewel zij mijn verhaal goed heeft opgepakt is ons contact minimaal gebleven. Daarnaast lijkt mijn moeder een hersenaandoening te hebben danwel een vorm van dementie, dit wordt momenteel uitgezocht. Ik lijk wel op mijn moeder… met haar is ook nooit iets aan de hand.
Bij mijn zus is op haar 25e een hersenaandoening vastgesteld genaamd Ataxie. Dit is van invloed op haar spraak en motoriek. In de basis komt het erop neer dat het hersengedeelte wat dat aanstuurd aan het krimpen is.
Mocht mijn moeder ook aan dezelfde vorm van aandoening lijden dan zal er ook bij mij verder onderzocht gaan worden. Vooralsnog lijkt bij mij alles goed te gaan.

Wie ben ik nu? Ik ben dat lieve onzekere meisje, dat meisje wat zo graag wil dat mensen van haar houden, dat ze zonder problemen is, dat ze van alle ellende af is. Het meisje dat graag 2 mensen in haar leven zou zien met wie ze wel een goede ouderrelatie heeft, die er voor haar zijn. Maar ook dat meisje wat er zo naar verlangt dat ze mensen vast kan houden en kan knuffelen gewoon zonder dat haar verleden haar tegenhoudt. Die ook graag zou leren dat mensen er voor haar willen zijn, om hulp durft te vragen, dat haar verhaal er toe doet en dit ook toestaat. Ik denk vaak dat veel van die dingen niet mogelijk zijn en dat geeft mij te vaak het gevoel dat mijn aanwezigheid hier op aarde nutteloos is en geen zin heeft.

Nov 05 2012

Dipje....

Author: mzetten Category: General

Het voelt als een continu falen... Ik ben voor mijn gevoel zo hard mijn best aan het doen terwijl ik aan de andere kant mezelf steeds weer tegenkom.
Ik wil zo graag leuk zijn, ik wil zo graag vrolijk zijn, ik wil zo graag "normaal" zijn.... En dat doe ik ook, zo doe ik mezelf ook voorkomen maar zo ben ik niet.
Van binnen zit iemand voor wie geen ruimte is, iemand die er niet mag zijn. Voor haar is nooit plaats geweest en de keren dat zij zich een klein beetje liet zien kreeg ze te horen dat het er niet toe deed, dat er geen ruimte was of het moment er niet voor was.
Dit begon al op jonge leeftijd door mijn vader, door het misbruik wat ik geheim moest houden. Toen ik wat ouder was deed het er ook niet toe, want wat was gebeurd was verleden tijd dus best daar te laten.
Met het overlijden van mijn beste vriendin verdween er een stukje zon uit mij... Maar tijd voor verdriet was er niet, er waren mensen om me heen die me nodig hadden en dit was belangrijker dan mijn gevoel.
En zo heb ik mezelf aangeleerd door te gaan, vooruit te kijken en te vergeten... Want wat ik met me meedraag is niet belangrijk en doet er niet toe. Masker op en lachen. Zo'n dubbelleven, zijn wie je niet bent. Maar het werkte toch?
Nee, het werkt niet! Ik ben op, mijn lijf geeft signalen en ik? Ik negeer ze want nog steeds mag het er niet zijn... En weer wordt dat bevestigd door iemand die zei een goede vriend te zijn... En nu aangeeft dat de vriendschap door mag zetten mits het wat vrolijker gaat... En ik? Ik geef toe want ik wil die persoon niet kwijt... Aan de andere kant kan ik niet zijn wie hij vraagt dus vermijd ik contact, zeg ik niet wat ik echt denk en voel.
Ik ben op, mijn lijf is op. Moegestreden en lamgeslagen... En toch ga ik door want iets in mij dwingt mij dat, zegt dat ik me aanstel en het er allemaal niet toe doet...
In de schema therapie scoorde ik hoog op zelfopoffering, meedogenloze normen en emotionele verwaarlozing.
En dus faal ik want ik kan niet zijn hoe mijn omgeving mij wil zien en kan de mensen om me heen niet geven wat ze willen.....

Oct 09 2012

Author: mzetten Category: General

Ik vind het gewoon moeilijk om te zeggen wat er in me rondgaat... het is soms teveel.... Ik weet ook de balans niet te vinden, lijkt of ik er in blijf hangen... Of ik 2 dingen kan, aan de ene kant mijn masker op en het negeren en aan de andere kant mijn masker af en erin blijven. Een tussenoplossing ken ik niet, verwerken heb ik nooit geleerd. Ik stopte het weg onder het mom dat ik alles een plekje heb gegeven.....
Nu komt het er allemaal uit en ik weet niet hoe er mee om te gaan...
Jou er mee "lastig vallen" vind ik moeilijk... wat voegt het toe en wat lost het op? Daarnaast vertel ik mezelf in mijn hoofd dat het niet de moeite waard is wat ik te vertellen heb... dat het er niet toe doet en dat het maar iets kleins is....

Ik hou van je en het voelt aan alle kanten of ik "ons" aan het verpesten ben.... Dan denk ik de rust gevonden te hebben in de relatie en blijkt dat jij twijfelt of je het allemaal wel aankan... Ik wil verder maar het voelt nu aan alle kanten of ik stil sta, niet alleen ikzelf maar ook wij samen. Er zijn momenten dat ik blij ben dat ik mijn flat nog heb.. gewoon om een back up te hebben... Dat is toch niet goed? Zo moet je toch niet denken in een relatie? Ik durf gewoon niet zeker van ons te zijn omdat ik in mijn hoofd het idee heb dat ik het toch uiteindelijk wel verknal.......
Ik merk ook steeds meer dat ik verschillende buien heb en dat het stukje manisch depressief best wel eens op mij van toepassing zou kunnen zijn... Ik schakel van zwart naar wit en van huilen naar lachen.... Lange tijd dacht ik dat het lachen mijn masker was maar ik merk ook dat ik in die periodes ook doorsla.... Doordat ik jou heb wordt ik begrensd en kan ik niet meer alles...... En dat is aan de ene kant goed maar aan de andere kant ook niet.. Ik moet het toch ook alleen kunnen???

In mijn hoofd is het zo'n warboel op het moment en ik maak me gewoon druk... misschien wel teveel en misschien ook wel om de verkeerde dingen.... Wat ik wel weet dat ik het momenteel niet meer kan behappen en dat het me teveel wordt weer. Ik heb dit al eerder aangegeven maar heb ook gemerkt dat ik niet om hulp kan vragen omdat ik vind dat ik ook dingen zelf moet doen. En dan heb ik het niet alleen over mijn problemen maar ook over de kleinere dingen zoals het verzorgen van de beesten en het huis.....
En misschien wil ik ook geen hulp vragen omdat ik bang ben dat het dan allemaal alleen nog maar erger wordt.
Wat ik van de week al zei, ik moet eens aanvaarden dat het niet goed gaat ipv er tegen te blijven vechten. Maar dat is moeilijk, ik heb er altijd tegen gevochten, op welke manier dan ook dus dat is de enige manier die ik ken om op de been te blijven.

Wat er dan allemaal speelt? In eerste het misbruik... ik merk dat ik moeite heb met mezelf geven, vertrouwen hebben in.. Er zijn angsten, momenten dat ik gewoon bang ben.
Daarnaast continu de angst om mijn vader tegen het lijf te lopen. Bij ieder busje of oude mercedes krijg ik de kriebels, voel ik me naar worden.
Ook het gegeven dat er meerdere in mijn familie misbruikt zijn en misbruiken.. dat heeft mij geen goed gedaan en is een behoorlijke klap geweest... Ik heb geprobeerd het luchtig te houden maar het is iets wat iedere dag wel een keer als een moker terug keert.
Ik wil mijn naam veranderen... ik wil niet meer van Zetten heten.. dat heeft zo'n smet gekregen inmiddels.... Maar dat kost weer geld en aan de andere kant, de naam is dan weg maar de smet blijft ben ik bang... Ik kan niet wegpoetsen wat er is gebeurd door mijn naam te veranderen...
De vakantie... blijft ook een teer punt.... heb ook het idee dat we daar moeilijk over kunnen praten omdat jij je als snel gekwetst voelt en ik het idee heb dat ik wat ik wil zeggen eerst op een weegschaal moet leggen.... Weet je, het is niet alleen dat Mike continu bij ons in de buurt is en niets doet/onderneemt/zich overal mee bemoeid... Natuurlijk is dat een irritatie, dat geef ik toe... Maar het is ook een gevoel van mezelf uit, de angst iets verkeerd te doen. En dat komt meer vanuit mijn misbruik... Ik ben continu op mijn hoede, kleed me gehaast om, durf niet in mijn bikini. Het is voor mij een lastig punt om uit te leggen en voor jou een lastig punt om te snappen en dat maakt het ook moeilijk... Maar doordat ik continu op mijn hoede ben kan ik niet ontspannen, ik ben steeds bang en dat maakt het voor mij niet makkelijk..... Ik weet ook niet hoe dit te veranderen en ik zal toegeven dat het soms in mijn hoofd een beter idee is om inderdaad niet meer op vakantie te gaan... om die gedachten aan de andere kant weer de kop in te drukken want het is toch te belachelijk als dat al niet eens kan... Maar het is wel de waarheid... het geeft mij teveel stress en ik kan het gewoon niet uitleggen op een manier dat jij het snapt... en dat komt dan voornamelijk omdat jij niet hebt meegemaakt wat ik heb.....
Dan mijn kinderwens... weggestopt... In mijn achterhoofd wel met het idee dat het beter is dat ik geen kinderen heb als ik kijk hoe het nu met me gaat.... Ik heb er aan de ene kant vrede mee hoor.. maar aan de andere kant knaagt het wel eens... Het knagen wordt minder.. maar het speelt wel zo af en toe. En dat is ook een beetje waar ik bang voor ben met het trouwen.. dat ik het weg ga stoppen onder het mom van wat voegt het toe en wat maakt het uit. Ik merk dat nu al af en toe dat ik denk laat maar..... Maar op deze manier gaan er wel grote wensen van me verloren.
Het hier in Hoorn wonen wordt makkelijker moet ik zeggen... scheelt ook dat ik wat afleiding heb. Natuurlijk mis ik de mensen in Veenendaal en als we op termijn terug gaan vind ik dat heus niet erg.... Is gewoon een beetje een dubbel gevoel, de ene dag blij dat ik hier woon en de andere dag baal ik ervan......

Ik merk gewoon dat ik de afgelopen jaren door alles wat er gebeurd en gebeurd is mezelf kwijt ben geraakt... Ik weet vaak niet meer wie ik ben en wat ik nu daadwerkelijk zelf wil. Ik ben van relatie naar relatie gehold zonder tijd te nemen weer tot mezelf te komen en dingen op een rij te zetten. En zeker nu, op de momenten dat ik denk bij jou de rust te hebben gevonden knaagt dat..... Want jij bent er de dupe van in mijn hoofd... ik doe jou dit aan......
Soms denk ik dat het beter is als ik weer wegga.... dat je er op lange termijn een gelukkiger persoon van wordt, maar aan de andere kant wil ik vechten want in mijn zwarte dagen zorg jij voor een stukje licht.....

Jul 27 2012

Masker

Author: mzetten Category: General

Gisteren een gesprek gehad met Anita van GGZ, ze vond toch wel dat ik erg vooruit was gegaan en toch ook wel vaker mijn masker af zet om de ware ik te laten zien in welke vorm dan ook.... In de basis weet ik ook dat ik vooruit ben gegaan.. ik kan steeds vaker aangeven dat het even niet zo lekker gaat of dat ik me wel eens beter heb gevoeld. Zolang het maar oppervlakkig blijft....
Onlangs was lief sporten en ik alleen thuis... ik werd bang, paniekerig en voelde me niet tof... Op dat soort momenten heb ik iemand nodig maar zal ik dit niet aangeven, ik zal niemand bellen of benaderen. En als ik het al doe dan blijft het oppervlakkig en zal ik niet zeggen wat er werkelijk speelt.

Afgelopen week zijn de nachten weer vreselijk, zodra het licht uitgaat wordt ik bang.... Alles flitst dan voorbij en ik voel me bedreigd en niet veilig... In mijn eigen huis! Waar ik niets te vrezen heb..... Vaders komt langs in mijn dromen, niet als nachtmerrie maar toch, ik wil hem daar niet! Ik zou soms willen dat hij helemaal niet meer bestond en zeker niet in mijn gedachten of herinneringen.

Gisteravond laat liep ik naar de tuin, op de een of andere gekke manier (handen vol, gordijn in de weg) liep ik achteruit... om vervolgens per direct allert te zijn want zo zie ik niet wat er gebeurd... om vervolgens een beeld te krijgen van mijn vader die zich heeft opgehangen aan onze pergola....

Vertel ik dit soort dingen? Nee! Ik wil ze niet op mijn netvlies, ik wil ze niet in mijn hoofd en vermoedelijk denk ik dat als ik het er niet over heb dat het er dan ook niet is.... Maar het is er wel en ik heb er last van.
Maar dat laat ik niet merken... aangeleerd trucje, waar je het niet over hebt is er niet... maar het is er en ik wil het niet.....
Oppervlakkig kan ik dingen vertellen maar onder het eerste masker zit een 2e gewoon ter bescherming....

Jul 01 2012

Paniek?

Author: mzetten Category: General

Er gaat zoveel paniek door mijn hoofd... zo veel gedachten dat ik het niet red..... Er was wat rust in mijn hoofd dus ben ik op zoek gegaan naar een baan... en ook nog aangenomen! Oproepbasis dus niet teveel uren en langzaam wennen....
En daar begint het, 3 dagdelen training, maandag startersexamen. Het liefst woensdag de hele dag werken en de vrijdagochtend ook nog.... Een hele dag?? Paniek! Startersexamen? Paniek!

Stap voor stap de dingen bekijken. Heb nu 2 trainigsdagdelen erop zitten, 1 te gaan met aansluitend de test. Zie het niet als axamen maar als test, gewoon om te zien of de basiskennis erin zit... Woensdag de hele dag? Dat wordt te veel, gewoon alleen de ochtend is ook leuk en dan is die vrijdagochtend ook wel te behappen.....

Daarnaast hebben mijn huurders opgezegt en hebben we van de week de oplevering gehad... Alles komt goed daar ben ik van overtuigd maar vooralsnog voel ik het dat ze van mijn paleis een afgebrand dorp hebben gemaakt... en dat doet pijn! Dat wil ik niet! Het is er vies en smerig en het liefst zou ik er een paar dagen in aan de gang gaan om alles schoon te maken en op te knappen... kan niet.. geen tijd, geen geld......
Vriendinnetje gaat hem vermoedelijk huren, helaas nog geen zekerheid. Mocht het wel zo zijn dan komt er wat meer rust voor mij... want huur is opgevangen en ik kan helpen met schoonmaken en klussen zonder dat het mij al te veel geld kost.....

Familie?? Gebleken is dat dat een grote beerput is... wie nog te vertrouwen? Het liefst zou ik mijn naam wijzigen maar waarin? Vaak is het de naam van moeder maar wil ik dit? Ik hou maar vast dat oma ook de naam heeft maar toch? En daarnaast... kost geld.... zucht....

Ouders... drama.... moeder liegt tegen mij over haar gezondheid omdat ik alles tegen oma vertel... maar ze beseft niet dat het ook invloed kan hebben op mij als er bij haar iets uit komt. Gelukkig heeft zus mij iets op de hoogte gehouden maar toch.... Nu over 2 weken naar Groningen om mij ook te laten testen.. spannend want wil ik het wel weten? En aan de andere kant positief blijven, er hoeft niets aan de hand te zijn.....
Vader.. blijft lastig... ergens op de achtergrond weet je dat je hem hebt maar eigenlijk heb je niets... Je mist dus eigenlijk iemand die ergens wel rondloopt op de planeet maar ook weer niet. Een gemis maar niemand die dat zal snappen....

Geld.. altijd veel te weinig en er nog steeds niet mee om kunnen gaan. Denken dat je de grenzen wel weet maar dan toch weer ontdekken dat dat allemaal maar schone schijn is en duidelijk is dat je nog steeds niets waard bent.......

De nachten, waardeloos... steeds maar de gevoelens dat je weg wilt, hier niet wilt zijn en jezelf maar blijven dwingen op bed te blijven liggen omdat opstaan ook niets oplost....

Werken... en dan maar zeggen dat je flexibel in te delen bent met in je achterhoofd de wetenschap dat er in september weer een nieuwe therapie komt waardoor er 2 dagen wegvallen... kan dit? Valt dit te regelen? Want ik moet wel de UWV op de hoogte brengen van mijn inkomen... wil ik me al die ellende wel op de hals halen terwijl het misschien in september weer voorbij kan zijn?

Alles komt goed.. lief blijft dit zeggen.. ik heb er iets minder vertrouwen meer in.... heb ik jarenlang wel gehad maar als je vaak toch weer onderuit gehaald wordt leer je vanzelf wel anders te kijken. Praten doe ik er niet meer over, weet niet meer wat te zeggen omdat het cirkeltje toch gelijk blijft en de reactie ook....

t gevoel dat ik gillend gek aan het worden ben overschreeuwd.... Ik trek het niet en ik kan dit niet....... Schijnt een logische angst te zijn dus zet ik maar weer door.. iets wat ik altijd heb gedaan.....

1 Comments

Feb 07 2012

Liefie

Author: mzetten Category: General

Wat doe ik je aan? Ik verwaarloos je, ben er niet voor je en leef alleen maar in mijn eigen negatieve cirkeltje.... Ik weet niet meer wat te doen, ik weet niet meer hoe te reageren.....
Ik wil zo veel en zou zo graag.....
Het geeft niet zeg je, het is een fase en daar gaan we samen doorheen, goede en slechte tijden..... Het geeft wel, het geeft heel erg... Dit was niet wat je voor ogen had toen je een relatie met mij begon....
Ik weet niet meer wat te doen...
Soms zou ik gewoon weg willen gaan, alleen verder in mijn eigen negatieve cirkeltje... gewoon... omdat ik vind dat ik het je niet langer meer aan kan doen....
Je weet niet wat je met me aan moet soms... Ik weet niet wat ik met mezelf aan moet... Waarom zou ik jou erin betrekken? Waarom zou ik jou verder slepen in de ellende terwijl je zoveel beter kan en zou moeten hebben....

Sex is een issue... we raken elkaar niet meer aan... Jij bang om te ver te gaan en ik bang om de verkeerde signalen te geven.... Er wordt zelfs gekscherend gepraat over iemand voor de sex erbij.... Gekscherend, een grapje.... maar toch met een ondertoon... Begint het hier niet mee? Is dit niet al een signaal?

Aan de ene kant ben ik zo bang je kwijt te raken en aan de andere kant weet ik ook dat ik het mezelf te wijten heb.... Het is een opstapeling van wat ik met me meesleep.. was het maar gewoon 1 ding wat slecht ging.... maar het is en en en..... Waar houdt het op en waar stopt het? Waar stopt het voor jou? Hoeveel kan een mens verdragen en hoe lang kan iemand een postitieve houding innemen terwijl hij aan de andere kant zo wordt meegetrokken in het negatieve....

Ik voel me schuldig, wil dit niet en probeer ertegen te vechten. Hoe harder ik vecht hoe harder ik naar achter getrapt lijk te worden...... Geef je eraan toe zeg je.... Ik kan het niet, ik wil het niet.... Ik ben een vechter altijd al geweest en ik weiger.....

Ik wil die vrolijke blije meid zijn... die je opwacht aan het einde van de dag met kaarslicht en een lekkere maaltijd, mezelf als toetje... Ik wil die persoon zijn die op vrijdag zegt; kom we rijden naar Parijs... gewoon omdat het kan.... Ik wil je de wereld geven... een blije wereld, een vrolijke wereld......

Ik wil ik wil ik wil.... zoveel wil ik.... en ik kan het niet, durf niet of weet niet hoe.....

En onderwijl klinkt dat stemmetje in mijn hoofd... hoe lang nog? Ik hou van je... echt, oprecht......Ik ben blij met je en met alles wat je voor me doet en probeert te doen. Ik laat het niet altijd merken, ik laat het te weinig merken... Maar soms denk ik wel eens.... moet ik je niet gewoon laten gaan? Gewoon omdat ik van je hou en je zoveel beter gun als mezelf??

1 Comments

Dec 29 2011

Geluk

Author: mzetten Category: General

Geluk.... Soms lijkt t of ik niet tevreden is... Ik zou gelukkig moeten zijn in mijn leven maar t is vaak lastig... Ik woon ergens waar ik niet vandaan kom, waar ik hard aan t werk ben om iets op te bouwen... Maar ook ergens waar ik niemand ben, geen verleden heb maar wel continu wordt geconfronteerd met het vorige leven van lief... Waar ik vaak het idee heb dat ik er niet thuis hoor.... Vroeger had ik een perfect plaatje, getrouwd, kinderen en nu? Nu weet ik dat ik dat plaatje nooit ga krijgen maar wel steeds deel uit maak van een gedeelte van dat plaatje van lief.... Zelf voor gekozen, bewust bij gebleven maar leuk is dit niet... Er is een deel van mij ergens achter gebleven, mag niet meer mee doen.... En om daar te komen is vaak niet mogelijk, te veel afstand en te weinig geld... Dus ja, misschien ben ik niet altijd gelukkig of tevreden... Maar het helpt niet dat een deel van mij en mijn plaatje er niet kan zijn en een deel van dat andere plaatje een (te) groot deel van mij is gaan uitmaken waar ik daar soms geen behoefte aan heb... Als een soort continue confrontatie van wat ik nooit zal krijgen...